من حسینون عشقینه دیوانیم

من دئمه عشقینده بیر بیگانه ام

چون حسین دور مظهر الله وبس

ائیلمه تکفیر  اونون قربانیم

من حسین عشقینده حیران قالمیشام

ساحت مهرینده ویلان قالمیشام

نام پاکی مظهر الله دور

رمز اسرارینده گریان قالمیشام

دو چیز طاقتمان کرده طاق یا مهدی (عج)

یکی فراق یکی اشتیاق یا مهدی

عاقبت روزی مهدی(عج) 

 از کنار ولادتگاه امام علی(ع) این گونه فریاد خواهد زد:

انا ابن الحیدر

هر جمعه به جاده آبي نگاه مي كنم و در انتظار قاصدكي مي نشينم .

كه قرار است خبر گامهاي تو را براي من بياورد، گامهاي استوار و دستهاي سبزت را.

اگر بيايي، چشمهايم را سنگفرش راهت خواهم كرد.

 تو مي آيي و در هر قدم شاخه اي از عاطفه خواهي كاشت .

 تو مي آيي و روي هر درخت  لانه اي از اميد براي كبوتران غريب خواهي ساخت.

 صداي تو، بغض فضا را مي شكافد.

 فضاي مه آلودي كه قلب چكاوكها را از هر شاخه درختش آويزان كرده اند.

با رنگ پر معناي دريا خواهي نوشت:" به نام خداي اميدها"!

   

                   

 

تو مي آيي در حالي كه دستهايت پر از گلهاي نرگس است.

 تو دل سرد يكايك ما را با نواهاي گرمت آفتابي مي كني

و کعبه عشق را در آنها بنا خواهي كرد.

 دست نوازش بر سر ميخك هايي خواهي كشيد كه باد كمرشان را خم كرده است.

تو حتي بر قلب كاكتوسها هم رنگ مهرباني خواهي زد.

 تو مي آيي و با آمدنت خون طراوت و زندگي در رگهاي صبح جريان پيدا خواهد كرد...

تو مي آيي اي پسر فاطمه ، يوسف زهرا يا مهدي. به اميد آن روز!

 

                             اللهّم عجل لوليک الفرج

 

 

      هر روز تا به شب زغمت ناله سر کنم 

           شب را به یاد زلف سیاهت سحر کنم      

            هر دم دهم به دیده دل مژده وصال      

      ترسم به پای دیده و دل،عمر سر کنم

          گر دیده ام ز دوری روی تو شد سپید    

         غم نیست که خاک راه توکهنه بصر کنم 

         من عاشقم به وادی عشقت نهم چو پای  

    حاشا که من زخار مغیلان حذر کنم

              خواهم که زنده باشم و اندر رکاب تو       

          چان بسپرم به پای تو و ترک سر کنم

               با ساربان عشق بگو محملم ببند     

          خواهم به سوی کشورخضرا سفر کنم

                  تو در دل منی و من بی خبر ببین         

         بیهوده خویش را در طلبت در به در کنم

   ای کاش می دانستیم کی دلهایمان به ظهور تو آرام

 خواهد گرفت...!

. عزادارى امام زمان(عج) یک حدیث ازبحارالانوار، ج 101، ص 32۰
بنابر روايات، امام زمان(عج) در زمان غيبت و ظهور بر شهادت جدّشان گريه مى‏كنند. آن حضرت خطاب به جد بزرگوارشان سيدالشهدا(ع) مى‏فرمايند:

در سوگ تو با سوز درون مى‏گريم

‏از نيل و فرات و شط، فزون مى‏گريم‏

گر چشمه چشم من، بخشكد تا حشر

از ديده به جاى اشك، خون میگریم

¤¤¤ شعرخوانی زنده یاد محمدرضا آقاسی ¤¤¤

ساقی امشب ...      تصویری خبرآمد خبری در راه است      تصویری با همه لحن خوش آوائیم      تصویری   ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش    تصویری روز و شب گویم به آوای جلی     تصویری مرغ دلم زمزمه سر می دهد، ناله یا فاطمه(س) سر می دهد    صوتی  به نام خداوند مردان جنگ دلیران چو شیر وببر و پلنگ   صوتی و ...

  اثر قرآن خواندن با تدبّر و اندیشه

 اگر کسی قرآن را با تدبّر بخواند ، بالاخره در او اثر خواهد گذاشت

آب چشمه قطره قطره بر سنگ میچکد ، وبر آن اثر میکند ! قرآن اثرش

از آب بیشتر ، و دلها هم انشاءالله سخت نشده است ؛ بالاخره با مداومت

وتکرار ، اثر مطلوب را خواهد بخشید ؛ بیماری غفلت معالجه

میگردد.البته مراتب دارد ، تا کارش بجائی میرسد که با خواندن یا

شنیدن آیه ای از قرآن ، دلشکسته میگردد ، حالش تغییر میکند .

جملاتی از : شهیدآیة الله دستغیب       

  کتاب : (سرای دیگر) ص34

بارد چه ؟ خون . که ؟  دیده . چسان ؟ روز و شب . چرا ؟

از غم . کدام غم ؟ غم سلطان کربلا .

نامش که بود ؟ حسین  ^(ع) . از نژاد که ؟ از علی ^(ع) .

مامش که بود ؟ فاطمه ^(س) . جدش که ؟ مصطفی ^{(ع) .}

چون شد ؟ شهید شد . به کجا ؟ دشت ماریه .

کی ؟ عاشر محرم . پنهان ؟ نه در ملا . 

شب کشته شد ؟ نه ، روز . چه هنگام ؟ وقت ظهر .

شد از گلو بریده سرش ؟ نی نی از قفا .

سیر آب کشته شد ؟ نه . کس آبش نداد ؟ داد .

که ؟ شمر . از چه ؟ ز سر چشمه ی فنا .

مظلوم کشته شد ؟ بلی . جرم داشت ؟ نه .

کارش چه بد ؟ هدایت . یارش که بود ؟ خدا .

این ظلم را که کرد ؟ یزید . این یزید کیست ؟

ز اولاد هند . از چه کس ؟ از نطفه ی زنا .

خود کرد این عمل ؟ نه ، فرستاد نامه ای .

نزد که ؟ زاده ی مرجانه ی دغا .

ابن زیاد ، زاده ی مرجانه بود ؟ نعم .

از گفته ی یزید تخلف نکرد ؟ لا .

این نابکار کشت حسین ^(ع)  را به دست خویش ؟

نه ، او روانه کرد سپه سوی کربلا .

میر سپه که بود ؟ عمر سعد . او برید

حلق عزیز فاطمه ^(س) ؟ نه ، شمر بی حیا .

خنجر برید حنجر او را ، نکرد شرم ؟

کرد . از چه پس برید ؟ نپذیرفت از او قضا .

بهر چه ؟ بهر آن که شود خلق را شفیع .

شرط شفاعتش چه بود ؟ نوحه و بکا .

کس کشته هم شد از پسرانش ؟ بلی دو تن .

دیگر که ؟ ۹ برادر . و دیگر که ؟ اقربا .

دیگر پسر نداشت ؟ چرا داشت . آن که بود ؟

سجاد ^(ع) ، چون بود او به غم و رنج مبتلا .

ماند او به کربلای پدر ؟ نی به شام رفت .

با عز و احتشام ؟ نه با درد و با عنا .

تنها ؟ نه با زنان حرم . نامشان چه بود ؟

زینب ^(س) ، سکینه ، فاطمه ، کلثوم بی نوا .

بر تن لباس داشت ؟ بلی گرد رهگذار .

بر سر عمامه داشت ؟ بلی چوب اشقیا .

بیمار بود ؟ بلی . چه دوا داشت ؟ اشک چشم .

بعد از دوا ، غذاش چه بود ؟ خون دل ، غذا .

کس بود همرهش ؟ بلی ، اطفال بی پدر .

دیگر که بود ؟ تب ، که نمیگشت از او جدا .

از زینت زنان چه بجا ماند بر ؟ دو چیز :

طوق ستم به گردن و خلخال غم به پا .

کس این ستم کند ؟ نه . یهود ؟ نه . مجوس ؟ نه.

هندو ؟ نه . بت پرست ؟ نه ، فریاد از این جفا .

قا آنی است قائل این شعر ها ؟ بلی .

خواهد چه ؟ رحمت . از که ؟ ز حق . کی ؟ صف جزا

 بر مشامم می رسد هر لحظه بوی کربلا

سیر آب کشته شد ؟ نه . کس آبش نداد ؟ داد .

که ؟ شمر . از چه ؟ ز سر چشمه ی فنا .